บนความเปลี่ยนแปลงในกระแสเวลาแห่งโลกยุคสมัยใหม่ การกลืนกินของวัฒนธรรมต่างชาติ กลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมไทย หลายคนลืมเลือนถึงศิลปวัฒนธรรมเก่าๆ จนหมดสิ้น ต่างเลือกที่เดินเล่นเดินเที่ยวในแหล่งศูนย์รวมความบันเทิงตามแบบอย่างสมัยนิยม หากแต่ยังมีคนกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่ง ใช้เวลาว่างในวันหยุด เพื่อที่จะทำในสิ่งที่รักและรักษาไว้ซึ่งศิลปะอันเป็นความภาคภูมิใจของชาติมานับแต่โบราณ ชมรมคนรักษ์ดาบไทย ศิลป์ที่ยังควรคู่แก่การรักษาให้คงอยู่สืบไป

เรื่องราวของคนกลุ่มเล็กๆที่ไม่ยอมให้กระเเสของโลกกลืนกินในสิ่งที่พวกเขารักเเละหวงเเหน ศิลปะเเห่งดาบไทย

เสียงระนาดที่ดังแว่วกังวานดึงดูดสายตานักท่องเที่ยวในตลาดนัดสวนจตุจักรในวันที่ร้อนอบอ้าว มีภาพของเด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่งนั่งตีระนาดด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ซึ่งหากมองแต่เพียงผิวเผินแล้ว ก็ดูไม่ผิดแผกแตกต่างจากเด็กทั่วไป แต่เมื่อมองให้ลึกซึ้งและสังเกตลึกลงไปกว่านั้น สิ่งหนึ่งซึ่ง เด็กชายยิ้มง่ายคนนี้ดูไม่เหมือนคนอื่นคือ ขาเทียมที่เก่าคร่ำครึ แข็งกระด้าง ประกอบกันขึ้นมาจากพลาสติกและเหล็ก และสิ่งหนึ่งที่แข็งแกร่งไม่แพ้เหล็กที่เป็นส่วนประกอบในขาเทียมข้างนั้น ก็คือหัวใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของเด็กชายคนนี้นั่นเอง

เรื่องราวของป๊อบอาย เด็กชายยอดกตัญญูผู้ไม่ยอมเเพ้เเก่ความพิการทางกายและความอยุติธรรมของสังคม เด็กชายหัวใจไม่เเพ้   

ณ ลานจอดรถของวัดสวนแก้ว หากใครเคยไปทำบุญที่นั่น อาจเคยเห็นชายร่างเล็กคนหนึ่ง คอยโบกรถด้วยความกระตือรือล้น มีบางสิ่งที่ทำให้ ศิริชัยหรือ ชัยดูแตกต่างจากคนอื่นคือแขนที่ไม่ปกติเหมือนผู้คนทั่วไป หากแต่หัวใจของชายคนนี้ ได้ซึมซับเอา ไอเย็นของพระพุทธศาสนาเข้ามาทดแทนแขนที่ใช้การไม่ได้จากอุบัติเหตุที่ทำให้เปลี่ยนผันวิถีการดำเนินชีวิตไปตลอดกาล

เรื่องราวของชัยคนโบกรถเเห่งวัดสวนแก้ผู้มี เหลือเพียง 2 สิ่งในหัวใจ คือหลวงพ่อพยอม กัลยาโน และสุดรัก หรือน้องเพชร ลูกสาวที่เป็นประดุจหนึ่งเเก้วตาดวงใจที่มาทดเเทนความพิการของร่างกายที่ต้องสูญเสียไป ชัยนั้นกลัวว่าลูกสาวจะอับอายที่พ่อต้องมาทำงานเเบบนี้จึงปิดบังไว้